'Emotie zal altijd een belangrijk deel uitmaken van mijn job'

Je droomt van een job in de sport. Maar het is niet eenvoudig om die job te vinden. In een reeks van interviews praat SPORT.Blog daarom met mensen die werken in de sport. Samen met Sportcareers vragen we naar hun #SportStory. Lisa De Croocq is Sponsoring Manager bij RSC Anderlecht. ‘Bij de start van mijn studies had ik totaal geen vermoeden dat ik later in het voetbal zou terecht komen.’

De Wilrijkse Plein, gedurende één week in augustus het walhalla van het Belgische hockey, vormt het decor van ons gesprek. Toepasselijker kan haast niet. Lisa is een Antwerpse en ademt sport. 24 jaar is ze en ze trok al van oost naar west. Haar studies brachten haar van Singapore tot in Montreal.

Ze schreef een veelbesproken master thesis over hospitality in het voetbal, studeerde af met de hoogste onderscheiding in de faculteit TEW en versierde een gegeerde job bij RSC Anderlecht. Deze korte intro licht al een tipje van de paars-witte sluier want de eerste dame in onze reeks heeft duidelijk heel wat te vertellen.

Beweren dat er de voorbije jaren veel is veranderd bij haar huidige werkgever is een schot voor open doel. Lisa beleeft het mee van op de eerste rij. Sinds juli 2017 werkt ze voor de Belgische recordkampioen en qua change management telt dit wel als eerste werkervaring in de sport. Maar daar hebben we het later over, eerst wil ik weten wanneer haar passie voor sport ontstond.

Ballenmeisje op de Diamond Games

Al van jongs af speelde sport een belangrijke rol in haar leven. ‘Ik kom uit een echte tennisfamilie en begon dus al heel jong zelf te tennissen. De lokale tennisclub in Brasschaat speelde een belangrijke rol in mijn sociaal leven. Toen ik 8 jaar was, had ik een tennistrainer die mij wist te motiveren door doelen op het veld te zetten. Telkens ik een doel raakte, kreeg ik achteraf een beloning en dat vond ik geweldig. Enkele jaren later begon ik dan ook in competitie te spelen en toen ik 12 jaar was, won ik het Vlaams Kampioenschap. Ik won in dat seizoen ook elf van de zestien tornooien waar ik aan deelnam dus de tennismicrobe had mij helemaal te pakken.’

Kim en Justine sieren op dat moment dagelijks de voorpagina’s van de kranten. ‘s Nachts staan we collectief op om naar de finale van de Australian Open te kijken en elk jaar spelen de beste speelsters van de wereld in het Sportpaleis van Antwerpen met een diamanten tennisracket als inzet. Het is daar dat Lisa voor het eerst proeft van wat nu haar biotoop is.

Van haar 13de tot haar 18de was ze ballenmeisje op de Diamond Games. Het is haar eerste ervaring met een groot sportevenement. Fantastisch vond ze het om alles van zo dichtbij mee te maken. Dat ze een weekje vrijstelling kreeg van school was uiteraard ook leuk meegenomen. Tennis beheerst haar leven maar wanneer ze 15 jaar is, keldert een blessure echter haar persoonlijke tennisambities.

Als een boomerang zou tennis enkele jaren later terug op het voorplan verschijnen. Maar eerst vertelt ze mij welke plaats voetbal in haar jeugd innam. ‘Als zesjarig meisje ging ik al gaan supporteren voor mijn broer en mijn vader die voetbalden. Bij mijn vader was de 3e helft weliswaar de belangrijkste (lacht). Ik ging altijd graag supporteren en voetbal op tv vond ik ook leuk om naar te kijken maar eerlijk gezegd had ik bij de start van mijn studies totaal geen vermoeden dat ik later in het voetbal ging terecht komen.’

Met Venus Williams gaan lopen

Handelsingenieur of geneeskunde, bij haar studiekeuze twijfelde ze. Maar omdat handelsingenieur nu eenmaal veel opties bood voor later en ze besefte dat geneeskunde niet 100% haar passie was, viel de keuze op het eerste. Hoewel haar studiekeuze geen rechtstreekse link met sport had, kwam die er al snel. Lisa werd sportpraeses bij de Wikings, de faculteitsclub van Bedrijfswetenschappen en Economie, en in haar derde jaar koos ze voor Sportmanagement als keuzevak. ‘Als sportpraeses leidde ik samen met mijn toenmalige buurjongen de voetbal -, basket - en volleybalteams. Met onze voetbalploeg de finale mogen spelen op de Bosuil is een onvergetelijke herinnering. We wonnen die en ik speelde mee aangezien er volgens de regels minimum twee vrouwen per ploeg op het veld moesten staan.’

En dan gaat het van Antwerpen naar Azië. ‘Ik zat in mijn eerste masterjaar en trok voor een zestal maanden naar Singapore. Opnieuw koos ik voor sporteconomische vakken en herontdekte ik er mijn liefde voor het tennis. Zo mocht ik meespelen in het Universiteitsteam van Singapore en vertelde een ploeggenoot mij iets heel interessant. Het jaar voordien had die gewerkt op de WTA Finals in Singapore. Hoewel de inschrijvingen hiervoor reeds waren afgesloten kon ik via mijn professor Sportmanagement toch nog langskomen voor een sollicitatiegesprek. Dat ging goed en ik werd als enige Europees meisje tussen allemaal Aziatische meisjes aanvaard.’

Lisa mocht gedurende twee weken een team leiden van een achttal personen en werd verantwoordelijk voor de player services. Hadden de speelsters een vraag dan kwam die bij haar terecht. Zo wilde Venus Williams graag gaan lopen maar ze kende de weg niet. Dan moest er maar iemand met haar meelopen. Het was hard werken maar ze genoot ervan en besefte op dat moment: ik wil graag iets in de sport gaan doen.

Terwijl ze in Singapore zat, kreeg Lisa een telefoontje. Matteo Balliauw, toenmalig doctoraantsonderzoeker aan het Departement Transport en Ruimtelijke Economie aan de Universiteit van Antwerpen, zocht iemand om hospitality in het voetbal te onderzoeken in het kader van een master thesis. Samen met Tomas Van Den Spiegel, opnoemen wat hij allemaal doet in de sportsector brengt ons te ver maar kort samengevat: heel veel en een beetje overal, wilde hij het economisch belang ervan in kaart brengen. Lisa twijfelt niet en hapt toe. Ze zoekt en vindt met studiegenoot Aline Fobe de ideale partner. Aline speelt hockey en kent als Red Panther de sportsector reeds goed.

Maar voordat ze aan haar master thesis begint, lonkt Azië nogmaals. Lisa trekt in het kader van een Summer School voor drie weken naar China. Meteen erna gaat het naar de andere kant van de wereldbol: ze gaat een half jaar naar Montreal om haar kennis van de Franse taal te verbeteren. In Canada verdwijnt sport heel even naar het achterplan. Maar niet voor lang.

Naar de loges van Anderlecht

Na haar thuiskomst van Canada start ze in januari 2017 met de interviews voor haar master thesis. In totaal zouden er elf voetbalclubs uit eerste klasse deelnemen. De zesde in het rijtje? RSC Anderlecht. ‘Hoe ik bij Anderlecht terecht kwam, is eigenlijk wel een leuke anekdote. In januari interview ik namelijk Dimitri Huygen, op dat moment voorzitter van ESSMA, ondertussen is hij Business en Communications Manager bij Royal Antwerp. Op het einde van ons gesprek toont hij mij een lijst van aanwezige voetbalclubs op de ESSMA Summit in Lyon. Ik mocht even door de lijst gaan en daarna zeggen of ik mee wilde. Ik zag onder meer Bayern München op de lijst staan en twijfelde niet. In Lyon ontmoette ik dan Jos Verschueren en Simon Van Kerckhoven die beiden aan de wieg stonden van het IFBI (Postgraduate Course aan het International Football Business Institute, nvdr). Zij vertelden mij dat er een interessant profiel kwam spreken: Matthijs Keersebilck, toenmalig commercieel directeur van Anderlecht.’

Lisa gaat luisteren naar die presentatie en regelt een interview met Matthijs Keersebilck. Ze maakt echter een cruciale fout tijdens hun gesprek, zegt ze mij al lachend: ze droeg een rode bloes. Maar ondanks het vestimentair accidentje verloopt het interview heel vlot.

En dan belt Matthijs haar na hun gesprek op. ‘Hij vertelde mij dat ze binnen Anderlecht enkele herstructureringen gingen doorvoeren. Van de latere overname was er tijdens ons telefoontje geen sprake maar hij gaf mee dat ze het commercieel departement anders gingen organiseren. Ze wilden groeien. Ik mocht op gesprek komen in de loge bij Matthijs en Jo Van Biesbroeck, de operationeel manager van Anderlecht. Heel indrukwekkend vond ik dat. En niet veel later kreeg ik de vraag of ik als Sponsorship Activation Manager wilde starten.’

De master thesis van Lisa en Aline creëert ondertussen ruchtbaarheid en ze besluiten hun resultaten voor een groot publiek te presenteren. Hoe groot? Wel, onder de 82 aanwezigen waren er onder meer Felix Denayer (speler van de Red Dragons), Vincenzo Ampolo (PR verantwoordelijke van Juventus), Patrick Janssens (voormalig burgemeester van Antwerpen en sportief directeur van KRC Genk ), Guillaume Desmet (Managing Director van Gracias), Andrea Oriol (Consultant voor La Liga) en verschillende clubs uit eerste klasse.

Enkele maanden later begint ze aan haar eerste job. Maar voor hetzelfde geld was er helemaal geen sprake van Anderlecht en werkte Lisa vandaag als consultant voor… McKenzie. Ver weg van de sport. Want dat was haar initiële plan: de eerste jaren een job zoeken in een algemeen economische richting en dan indien mogelijk de stap naar de sportsector zetten.

Bijna bij McKenzie

Ik vraag haar op welk moment ze concreet begon na te denken over wat ze professioneel graag wilde doen. ‘Tijdens mijn studies aan de Universiteit van Antwerpen diende ik samen met mijn decaan Rudy Martens een dossier in voor de Jane M. Klausman Women in Business Scholarship. Een beurs die jaarlijks wordt uitgereikt aan een meisje in een business richting. We dienden in en wonnen. Tijdens de voorbereidingen van mijn dossier begon ik na te denken over mijn toekomst. Ik zag mezelf wel in de consultancy werken. Sport consultancy speelde ook in mijn hoofd maar dat is in België niet evident, je kan bijvoorbeeld wel terecht bij Deloitte in Londen. Ik besloot dan maar om te solliciteren bij McKenzie.’

Lisa, op dat moment dus in haar eerste masterjaar, wekt de interesse van McKenzie en wordt in mei uitgenodigd voor een weekendje Parijs. Een kans die ze niet laat liggen. Geef haar maar eens ongelijk.

Sport consultancy speelde ook in mijn hoofd maar dat is in België niet evident, je kan bijvoorbeeld wel terecht bij Deloitte in Londen.

In augustus trekt ze dan voor een half jaar naar Montreal en vanuit Canada loopt haar sollicitatie verder. Via drie videocalls gaat ze door naar de laatste ronde die ze in België aflegt. Dan volgt er echter een teleurstelling. ‘Ze vroegen mij om drie business cases voor te bereiden. De ene ga ik nooit meer vergeten. Ik moest de totale openstaande schuld van alle hypothecaire leningen van de commerciële banken in België berekenen. Zonder rekenmachine, zonder internet. Ik had er een goed gevoel bij maar dan bleek dat ze een van drie business cases onvoldoende vonden. Ik had de job niet.’

Wanneer ze in november ‘16 te horen krijgt dat ze de job niet heeft, is er uiteraard geen man overboord. Teleurgesteld is ze wel. Ze rondt haar studies in Montreal af en focust op haar master thesis. En die levert haar dus, enkele maanden later, onrechtstreeks een job op bij RSC Anderlecht.

Hoe ziet die job er eigenlijk uit, vraag ik haar. ‘Ik startte op 1 augustus ‘17 en moest de bestaande sponsordossiers opvolgen. Vanaf dat het contract getekend was, kwam het dossier bij mij. Ik was het eerste aanspreekpunt voor de partners en dacht samen met hen na over het concretiseren van hun visibiliteit, hospitality en activatie. Een heel diverse job die vandaag nog steeds de helft van mijn takenpakket omvat.’

Terwijl ze dit zegt, neem ik haar master thesis erbij. Zo’n onderzoek is ten slotte heel theoretisch en het is niet altijd evident om dit toe te passen in de praktijk. De conclusie luidde, heel kort samengevat, als volgt: in de hospitality van de Belgische voetbalsector is er vandaag een hele hoge vraag, een relatief laag aanbod en weinig competitie waardoor innovaties uitblijven. Het onderzoek haalt aan dat er door middel van tools (bv. CRM software) en verbeteringen aan de infrastructuur stappen vooruit kunnen gezet worden. Een vijfstappenmodel en enkele KPI’s komen aan bod. Door het aanbieden van unieke content met behulp van AR en VR kan je bijvoorbeeld innovatie brengen en streven naar hospitality 2.0.

Naar het voorbeeld van KV Oostende

Wanneer Lisa vier maanden bij Anderlecht werkt, start in december ‘17 de overname. Een periode waar ze positief op terugkijkt. Vrees om haar job te verliezen, had ze niet.

Met de komst van Marc Coucke verandert er heel veel binnen de club, ook in het commercieel departement. Wanneer Lisa begint bij Anderlecht is er binnen sponsoring één persoon verantwoordelijk voor sales en één persoon voor de opvolging. Er zijn op dat moment veertien sectoren bezet dus er was zeker nog ruimte om te groeien. Mede dankzij de drive van Coucke gebeurt dat ook. Bezoek je vandaag de website van Anderlecht dan tel je maar liefst 36 sponsors. Een serieuze stap vooruit dus.

Hoe beleefde zij die periode? ‘Er veranderde inderdaad veel en voor mezelf was dat een periode waarin ik heel veel leerde. Vanaf de zomermaanden mocht ik ook mee gaan verkopen en ik deed dat graag. Ik hielp bij de database analyses, prospectie, gaf presentaties aan potentiële partners en stelde voorstellen op. Na verloop van tijd kreeg ik meer zelfstandigheid en dat beviel mij wel. Marc Coucke bracht zelf ook heel veel kennis mee. In mijn thesis sprak ik dan ook vaak over KV Oostende en hun goede cijfers op het vlak van hospitality: ongeacht winst of verlies is het daar altijd feest. Ook bij Anderlecht is er dan ook veel geïnvesteerd met zeven nieuwe restaurants en de introductie van verschillende nieuwe bars voor de supporters.’

In mijn thesis sprak ik dan ook vaak over KV Oostende en hun goede cijfers qua hospitality: ongeacht winst of verlies is het daar altijd feest.

Sinds juni 2018 is Lisa Sponsoring Manager. Dit betekent dat ze naast activatie van de partnerdossiers zich ook bezighoudt met sales. Iedereen verkoopt anders, maar het goed kunnen uitleggen helpt altijd, zegt ze mij al lachend. Zij is nu verantwoordelijk voor de top tien partners, dat zijn de corporate partners waaronder BNP Paribas Fortis, Proximus, Coca Cola, Lotto, Jupiler.... Haar collega Jago Goedefroy is verantwoordelijk voor de exclusieve sponsors waaronder DHL, Deloitte, DSM Keukens, Brussels Airlines...

Het volledige commerciële team, geleid door Emmanuel Rutsaert, telt ondertussen ongeveer een vijftiental mensen. Het marketing - en communicatieteam onder leiding van Wim De Meyer, recent overgekomen van KV Oostende, is ongeveer tien man sterk. De sterke groei op het vlak van B2B vertaalt zich dus ook naar een groei van de clubmedewerkers.

Lisa werkt nu twee jaar voor de club. Op welke persoonlijke prestaties kijkt ze met trots terug? ‘Toen ik mijn eerste partner aan boord haalde, was ik echt trots. Ik overtuigde DSM Keukens om met ons samen te werken. Het blijft natuurlijk altijd kicken wanneer je nieuwe samenwerkingen binnenhaalt. Voorts zijn er vele unieke momenten en ervaringen verbonden aan dit wereldje. Zo herinner ik me dat ik een nieuwe procedure, gebaseerd op learnings van Ajax en West Ham United, voor de spelersgroep presenteerde op stage. Ook de nieuwe voorzitter Marc Coucke zat toen in de zaal.’

De-emotionaliseren van het sportieve

Werken in de voetbalsector spreekt voor velen tot de verbeelding. Maar wat zijn de nadelen?
'Als een groot nadeel beschouw ik het niet maar het is zeker geen 9-to-5. Dat weet je ook heel goed als je aan zo’n job begint. Er is verplichte aanwezigheid bij thuismatchen en bij ongeveer de helft van de uitmatchen vergezel ik vaak onze partners. ik moet mezelf er af en toe op bewust maken dat ik het evenwicht tussen werk en sociaal leven blijf bewaren. Toch vind ik het niet erg om de extra mile te gaan. Ik ben jong, ben ambitieus en wil graag carrière maken. Ik vind het dus niet erg om op deze leeftijd extra te investeren in mijn job.’

Er is verplichte aanwezigheid bij thuismatchen en de helft van de uitmatchen vergezel ik vaak onze partners. 

Wat ze eerlijk gezegd wel onderschatte, geeft ze toe, is de afhankelijkheid van de sportieve resultaten. Op dit moment is dit uiteraard een actueel thema na de slechte competitiestart. Zelf staat ze er eerder rationeel in want in haar job is het net de taak om het sportieve te kunnen de-emotionaliseren. Haar focus is de concrete ROI voor de partner. Maar de mensen die de hospitality invullen, hebben uiteraard vaak een binding met de club en leven mee. Het is soms een moeilijke evenwichtsoefening.

Een voordeel aan werken bij een voetbalclub? Je hebt altijd een fitnesszaal in de buurt. Lisa probeert ‘s ochtends vaak de files voor te zijn om dan zelf nog even te sporten in de fitness van de club. Tennissen doet ze sporadisch nog eens.

Ik leg haar de cliché der clichés voor. Is voetbal een mannenwereld? ‘Je moet een onderscheid maken tussen het sportieve en het operationele. Op sportief vlak zijn er inderdaad meer mannen. Maar bij Anderlecht is mijn collega Tine Geerardyn bijvoorbeeld assistent team manager van het A-team en team manager van de U21. Ze werkt er al meer dan tien jaar en is eigenlijk de uitzondering die de regel bevestigt, net daarom heb ik zoveel respect voor haar. Als je kijkt naar het commercieel departement dan is het eerder 50-50. Mijn contactpersonen bij onze partners zijn inderdaad vaak mannen en soms krijg ik wel eens de vraag waarom ik als vrouw in het voetbal werk.

Met de spelers en sportieve staf werkt ze uiteraard vaak samen. Voornamelijk bij de organisatie van commerciële activaties voor de sponsors. ‘De voorbereiding en praktische organisatie toetsen we steeds af met de teammanager en soms de coach. De uitvoering vergt dan weer een samenwerking met de spelers. Dat verloopt meestal wel vlot, ook omdat je na verloop van tijd een professionele band met de jongens kan opbouwen. Iedere speler is echter anders en hier probeer ik steeds wel goed rekening mee te houden. Het zijn zij die beslissen of ik een onbekende ben, een collega of soms zelfs een vriendin. Uiteindelijk vormen zij ook maar een onderdeel van de organisatie en is het niet anders als met andere collega’s: we streven immers allemaal maar naar een gemeenschappelijk doel, namelijk die 35ste titel binnen halen. Een goede sfeer in teamverband werkt alleen maar positief op dit laatste gegeven. Wat ik wel probeer te vermijden, is teveel gebabbel over voetbal, analyses van de wedstrijden en dergelijke. Daar hebben de jongens niet altijd nood aan. Vragen naar hun familie bijvoorbeeld, doet hen dikwijls meer goed.’

Over de sportieve resultaten van de club praten we maar heel kort. ‘Ik ontmoette Kompany tijdens de teambuilding bij de start van het seizoen. De manier waarop hij daar iedereen toesprak, straalde zoveel charisma en visie uit. Je wilt hem gewoon volgen en we staan dus allemaal achter zijn project.’

Lisa is een Antwerpse. Maar ze werkt vandaag voor een Brusselse voetbalclub. De vraag ligt dus voor de hand: waarom werkt ze niet voor Royal Antwerp, haar thuisstad? ‘Die vraag is eenvoudig te beantwoorden: omdat Anderlecht het als eerste vroeg en de grootste club van het land is, een instituut in België en Europa. Ik wil mijn trouw aan Anderlecht echt wel bewijzen nu. Kompany vertelde ons toen er eindelijk successen volgden na de slechte resultaten in zijn beginperiode bij Manchester City, plots alle medewerkers van de club meesurften op die golf van succes. Sommigen werden zelf weggeplukt door andere clubs. Nochtans deden deze mensen hun werk op dezelfde manier als ervoor. Zo relatief kan werken in de voetbalsector zijn.’

Dromen van de entertainmentsector

Ondertussen is Lisa volledig ondergedompeld in de geschiedenis van de Brusselse club. Op kantoor zit ze dan ook vlakbij David Steegen, een wandelende encyclopedie die elke speler, elke trainer en elke grasspriet kent. Zijn boek ‘Elke dag een wonder’ vindt ze dan ook prachtig, de ideale motivatie als het even wat moeilijk gaat. Het doet haar beseffen in wat voor een prachtig decor dat ze elke dag opnieuw mag werken.

Met de concullega’s heeft ze een goede band, sommigen kent ze nog van toen ze haar thesis schreef. Maar als ze bij Anderlecht willen benchmarken met andere clubs kijken ze eerder richting de Nederlandse topploegen zoals Ajax en Feyenoord. En ja, ze komen de collega’s van Club Brugge en co wel eens tegen bij potentiële partners. Grote bedrijven zoals Lotto en Proximus mikken nu eenmaal op een tweetalig publiek met geografische spreiding. Vanuit hun marketingdoelstellingen is het niet meer dan logisch dat ze met meerdere clubs aan tafel zitten.

Het liefste zou ik zelf iets willen opstarten en heel graag in de entertainmentsector.

De eerste twee jaren gingen hard voor Lisa. Ze beseft dat de club en zijzelf ook niet elk jaar zo’n stappen zullen zetten maar ambitie heeft ze wel. Het tegendeel zou verbazen als je haar parcours bekijkt. Zoals ze in haar studies streefde naar mooie cijfers, zo gaat ze ook in haar professionele leven tot het uiterste. Of ze nu op een tennisveld staat en doelen moet proberen te raken of een bedrijf moet overtuigen om voor Anderlecht te kiezen, haar gedrevenheid typeert haar. Voor mij zit een dame die iets wil bereiken. Ze wil impact hebben.

Maar vandaag is haar focus vooral ervaring opbouwen. Net zoals Vincent Kompany eigenlijk. Ze citeert hem als ik vraag naar de quote die ze graag onderaan het interview wil meegeven. Hij vertelde hen tijdens een speech dat hij nog niet weet of hij een topmanager wordt maar dat hij een goede student is, dat weet hij wél. Lisa herkent zichzelf in zijn uitspraak. Als student ging ook zij tot het uiterste. En beiden staan ze aan het begin van een (nieuwe) carrière. Allebei focussen ze op ervaring opbouwen..

Er wordt soms gezegd dat je in het voetbal moet tellen in kattenjaren. Wat dus zou betekenen dat ze al veertien jaar aan het werk is. En misschien klopt dat ook wel een beetje voegt ze er met een knipoog aan toe.

Als ze even mag wegdromen, wat zou ze graag nog willen bereiken de komende jaren, wil ik graag nog weten van haar. ‘De commerciële kant spreekt mij aan dus misschien word ik ooit commercieel directeur. Het liefste zou ik zelf iets willen opstarten in de entertainmentsector. Het moet dan niet per se in de sportsector zijn maar emotie moet wel een belangrijke rol spelen.’

En dan ronden we ons gesprek af. Het fandorp aan de Wilrijkse Plein begint vol te lopen met supporters van de Red Tribe, het supporterslegioen van onze nationale hockeyploegen. De Red Lions verpletteren later die avond Wales met 6-0. Enkele dagen later worden ze Europees kampioen. De hospitality draait overuren, sponsors kirren van pret en supporters en VIPS dompelen zich in de feestvreugde.

Het leven zoals het is: hospitality in de sport.

Volgende keer: Leen Sannen is Producer bij Sporza.

Pieterjan Blondeel

 

De boekenkast van Lisa:

  1. Elke dag een wonder - David Steegen
  2. The 7 habits of highly effective people – Stephan R. Covey
  3. The failure of risk management – Hubbard

ID-kit:

  • Leeftijd: 24 jaar
  • Studies: Handelsingenieur, Universiteit Antwerpen

○       Lisa haar master thesis kan je hier lezen

  • Job: Sponsoring Manager, RSC Anderlecht
  • Quote: ‘Of ik een topmanager word, weet ik nog niet maar ik ben wel een goede student.’ Vincent Kompany
  • Link naar LinkedIn profiel


Plaats een reactie

Reacties op dit artikel

Thanks for sharing your thoughts. I truly appreciate your efforts and I will be waiting for your next write ups thank
you once again.

Gepost op 23 november 2019 door Buy Cialis

Reageer op dit artikel

Wordt niet weergegeven op de website.